Koniecpolscy

Herb Koniecpolskich

Autor: I, Voytek S. Źródło: Wikipedia

Koniecpolscy to, wywodzący się z Koniecpola koło Częstochowy, ród magnacki, którego genealogię otworzył w drugiej połowie XIV wieku starosta kujawski Przedbor.

Ród Koniecpolskich był jednym z najzamożniejszych i najbardziej zasłużonych w dawnej Polsce.

Dzięki spokrewnianiu go z najbardziej majętnymi rodzinami oraz sprawowaniu przez jego przedstawicieli urzędów ziemskich i koronnych, miał on znaczący wpływ na dzieje kraju.

Wśród Koniecpolskich było bardzo wielu kasztelanów, starostów, sekretarzy, dworzan i doradców królewskich.

Jakub Koniecpolski, syn (według niektórych źródeł – wnuk) Przedbora, należał do grona osób tworzących ścisłą radę królewską Władysława Jagiełły, brał udział w bitwie pod Grunwaldem, a w podpisanym w Nieszawie rozejmie został wymieniony wśród gwarantów zawieszenia broni kończącego działania wojenne.

Jego syn Jan był rycerzem na dworze królewskim i bohaterem skandalu, jakim były „niegodne związki” królowej Zofii z rycerstwem. Jako jeden z niewielu winowajców uniknął kary, ratując się ucieczką.

Najznamienitszym przedstawicielem rodu Koniecpolskich był jednak książę, hetman wielki koronny i jeden z najwybitniejszych wodzów w historii Polski, Stanisław Koniecpolski. Brał udział w wojnie z Tatarami, w bitwie pod Cecorą na trzy lata dostał się do tureckiej niewoli.

Dzięki wygranej w bitwie pod Ochmatowem stał się znany w całej Europie.

Herbem Koniecpolskich był Pobóg (od pobożności). Jednakże w swej pobożności byli Koniecpolscy, zdaniem Jana Długosza, skłonni do gniewu i porywczy.

Ród Koniecpolskich wygasł na Janie Aleksandrze Koniecpolskim, zmarłym w 1719 roku. Nad jego grobem, zgodnie z tradycją, złamano szablę i strzaskano tarczę herbową.

Kategoria: Polskie rody szlacheckie | Tagi: | Zostaw komentarz

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

  • Nowe na stronie

  • Menu

  • Menu

  • O stronie

    Od końca XVI do drugiej połowy XVIII wieku na terenie Rzeczypospolitej Polskiej istniał piękny mit o po pochodzeniu jej szlachty. Sarmacja, bo tak nazywała się ta kulturowa formacja, miała wywodzić się od żyjących w starożytności między Dolną Wołgą a Donem Sarmatów.

    To właśnie po tym szlachetnym ludzie miała nasza szlachta odziedziczyć wolność, dobroduszność, gościnność, odwagę oraz męstwo. Mit ten, obalony dopiero w XIX wieku, w sposób niezwykle oryginalny łączył kulturę Zachodu z orientalnym Wschodem i miał niebagatelny wpływ na sztukę, modę a także zwyczaje naszych szlachciców.

    Sarmacja to jednak nie tylko kontusze i żupany, malarstwo portretowe (które wtedy przeżywało rozkwit) i trening w wojennym rzemiośle. To przede wszystkim idea, która spajała i wywoływała solidarność w polskim społeczeństwie. To próba odnalezienia swojej tożsamości przez klasy wyższe ówczesnej Polski. To w końcu jedno ze źródeł tak ważnych w naszej historii wydarzeń jak wprowadzenie liberum veto czy utrzymywanie Polski „krajem bez stosów”.
  • Polecamy